Het overkwam me weer eens dat ik wat onverwacht zeer aangenaam verrast werd door een tentoonstelling.
Het overkwam me weer eens dat ik wat onverwacht zeer aangenaam verrast werd door een tentoonstelling.
Beste lezers, ik kan zo blij worden van een onverwachte toffe ontdekking! Ik had weer zo'n gevalletje toen ik onlangs met mijn mama naar het museum voor schone kunsten in Antwerpen trok.
Het zijn wat turbulente dagen in mijn leven momenteel: 3 ouders doe tegelijkertijd beginnen te sukkelen met hun gezondheid maakt dat mijn stressniveau wat de hoogte in ging.
Sinds ik in 2023 kennismaakte met werken van Hans Op de Beek, zitten ze in mijn geheugen gegrift. Toegegeven: dat 1 van de foto's die ik maakte van zijn aquarellen sindsdien dienst doet als achtergrondfoto op mijn gsm, heeft daar natuurlijk veel mee te maken. Maar zelfs zonder dat zouden ze me goed bijgebleven zijn, want de aanblik op zijn werken in dat museum in Luxemburg stad maakte bij zowaar tot tranen toe gedreven ontroering los. Ook al ben ik een groot liefhebber van kunst, dat gebeurt me toch echt niet vaak.
Ik geraakte nog net op het nippertje op de tijdelijke tentoonstelling "familiegeluk" in het Red Star museum en daar ben ik blij om want ik wilde ze écht graag zien. Wil je ze zelf ook nog bezoeken, dan ben je er aan voor de moeite want ze is al voorbij. Ge zult het met mijn verslagje en bijbehorende nostalgische verhalen moeten doen.
Of ik zin had om samen met hem en ons mama naar een tentoonstelling te gaan in het fotomuseum vroeg mijn broer. Ik vond dat wel riskant: op de zondag van het openingsweekend van de tentoonstelling. Maar het was schoon weer en eens met ons drietjes op stap leek me tof.
In mijn eigen stad zijn er fijne plekjes om te bezoeken. En soms doe ik dat wat te weinig. Maar op een grauwe winterse zondag jongstleden vergezelde ik mijn mama nog eens naar het Rockoxhuis in Antwerpen. Dat was niet de eerste keer (je leest er ook hier wat over), maar het was wél erg lang geleden dat ik er nog eens kwam.
Op een mooie herfstdag besloot ik om samen met mijn mama eens poolshoogte te gaan nemen in de vernieuwde tuin van het Rubenshuis.
Ik doen regelmatig nog nieuwe ontdekkingen in mijn stad. Ze komen tot mij via mond-aan-mond-reclame, of ik vang er ergens op 'the socials' een glimp van op. En daar zitten soms heel fijne dingen tussen. Zoals hetgeen waar ik vandaag over vertel.
Ik begaf me nog eens tot in een sjiek deel van onze stad: het nieuwe Zuid. Dat is een woonwijk die nog niet zo lang geleden werd aangelegd en waar alleen mensen met veel geld wonen.
Ik zou mijn jaarlijkse lange zomervakantie starten door letterlijk op het einde van mijn werkdag om 6 uur met mijn valies buiten te stappen en een kwartiertje naar het station te stappen om daar vervolgens om half 7 op de (tegenwoordig veel te dure) trein naar Parijs te stappen voor een weekje vertier in de Franse hoofdstad.
Op de moment dat ik dit schrijf (woensdag 19 juni om half 5) zou ik binnen 2 uurtjes in het station aankomen met mijn valies na een dagje hard werken en in de trein richting mijn favoriete stad stappen, op zoek naar weer nieuwe ontdekkingen en avonturen. Maar helaas pindakaas. Ondergetekende zit in de plaats daarvan al een paar dagen te vegeteren in de zetel. En deze inleiding zet ineens de toon voor de rest van dit bericht: véél kommer en kwel en ellende en ergernissen deze keer. Maar ik wil wel alvast iedereen geruststellen dat ik er niet onderdoor zit. Maar het leven geeft je gewoon niet altijd mooie dingen en die dingen mogen ook op mijn blog.
![]() |
| detail uit een werk van Jim Shaw |
De bij uitstek mooiste straat in Antwerpen is de Cogels Osylei vlakbij Berchem station. Het is een kasseistraat met aan beide kanten ene hele rij aan prachtige statige Art huizen.