Nostalgie: oude ambachten in het dorp van mijn kinderjaren

Een aankondiging van een tentoonstelling rond ambachten in het dorp van mijn kinderjaren triggerde mijn nostalgisch hart, dus bekeek ik de info nog eens goed, zocht ik op in Google Maps of en hoe ik er kon geraken met het openbaar vervoer en nam ik de telefoon om mijn mama mee te vragen.

Ik ben het zo ongelooflijk BEU!!!!

Al doe ik mijn best om het te negeren, het me niet aan te trekken, het me mijn  humeur niet te laten beïnvloeden.
Maar echt : het komt mijn oren uit !
Ik kan er niet meer tegen !
Ik wil migreren, voor het eerst in mijn leven !
Een wijs man zei me ooit lang geleden eens :
' Me' ...
... hij is namelijk 1 van de weinige mensen die me ' Me ' mogen noemen...
Jaja : echt 'Me', op zijn Engels dan !
Jullie hadden dat nog niet door, of wa !
Het is 'Me' op zijn Engels hé.
En dat is mijn roepnaam in't echt!
Voor een 5 tal mensen toch....
Niet meer dan 5...
Maar die wijze man mocht dat dus zeggen :
' Me', zei hij
' Ge kunt daar toch niks aan doen. Dus het heeft geen zin om uw eigen daar nu zo ellendig door te voelen '.
En ik heb dat goed onthouden.
Ik luister braaf als wijze mannen me wijze raad geven.
En ik probeer dat al jaren met doorgaans veel succes toe te passen... .
Want hij had gelijk...
Maar nu lukt het niet goed meer.... .


Ik heb zo ongelooflijk genoeg van ....!!!

een foto van september 2010 van het park

en het was daar toen DROOG!!!!

en ZONNIG !!!

... van die fuckingkloteregen !!!!!!!!!!!!

Ik wil zomer !!!


Voila, dat lucht op...
En inderdaad : ik kan er niks aan veranderen, dus probeer ik er maar mee te leven...
Maar zo nu en dan ....

De onschuldige hand heeft beslist....

Het is zover !
Ik heb een onschuldige hand laten beslissen wie mijn appeltjesbellen krijgt !

Maar dat was wel een werkje!
Eerst alle namen overschrijven, meestal 2 keer ....