Beste lezers, ik maak het mijn lief niet altijd makkelijk eerlijk gezegd. Ik hou niet van last minute plannen en zaag en klaag dan altijd een beetje alvorens vervolgens toch samen tot een plan te komen. (Is dat herkenbaar voor iemand of ben ik de enige?)
Een weekje verlof in eigen land begin mei was de uitgelezen gelegenheid om ook in eigen land nog eens wat fijne plekjes te verkennen. En verder was het ook een kwestie van voor wat hoort wat: ik ging mee winkelen voor het nieuwe appartement van mijn lief, maar dan deden we daarna iets plezant.
Normaal zou ik op het moment van dit schrijven - zijnde vorige week voor u lezer - ergens in Bretagne aan het rondzwerven zijn. Maar toen mijn vader ziek bleek te zijn en het harde verdict kreeg dat hij niet lang meer zou leven, annuleerde ik dit tripje. Het harde verdict bleek in realiteit sneller te zijn dan voorspeld, waardoor hij al 2,5 week later overleed ipv de voorspelde 2 maanden.
Toen we afgelopen lente nog eens naar Nice vlogen, stond een nieuw bezoekje aan deze villa en vooral aan zijn prachtige tuinen evident op ons te-doen-lijstje.
Naar ondertussen jaarlijkse gewoonte reden mijn lief en ik op het einde van mijn zomervakantie in augustus nog 'ergens binnen redelijke afstand maar toch echt op reis' ergens naartoe. Dit keer kozen we Rheims uit.
Tijdens ons augustusuitstapje in 2024 reden mijn lief en ik van dorpje naar kasteel en weer verder langs de Rijn.
Ondertussen ligt het gelukkig al vele weken achter ons, maar wat een grauwe grijze deprimerende winter hebben we achter de rug zeg! Ik probeer me daar niet te hard door te laten beïnvloeden, maar dit jaar was de grauwheid zo hardnekkig dat het erg moeilijk werd om het te negeren.
Het is nu net iets meer dan een jaar geleden dat ik met mijn lief naar Sevilla ging en toen ik dit blogartikel begon te schrijven merkte ik dat ik wat in de war begin te geraken. Ik dacht bij mezelf: 'maar ik héb toch al een artikel geschreven over Alcazar?' Maar na wat zoekwerk in mijn notities besefte ik ineens weer dat we er 2 bezochten: eentje in Sevilla zelf en eentje in het nabij gelegen Cordoba. Een mens zou van minder in de war geraken met al die mooie gebouwen met bijbehorende prachtige tuinen die we er zagen denk ik dan maar.
Als je naar Sevilla gaat, dan kan je niet om de indrukwekkende paleizen heen. Mijn lief en ik bezochten er zoals je ondertussen wel kan vaststellen meerdere toen we er vorige lente waren.
Ons reisje naar Sevilla is nog geen jaar geleden, maar ik ben ondertussen nog 4 keer naar Parijs geweest en naar Koblenz in Duitsland en dus zitten mijn herinneringen aan dit Sevillatripje al een pak verder weg in mijn geheugen. Gelukkig heb ik dan de foto's die me terugbrengen naar wat ik er allemaal zag en mijn notities die ik altijd maak als ik op reis ben.
Van die notities moet je je niet te veel voorstellen hoor. Ze zijn vooral als geheugensteuntje bedoeld maar zeker niet het lezen waard als je niet zelf de auteur bent ;) .
De eerste bezienswaardigheid die mijn lief en ik bezochten in Sevilla afgelopen lente, was Casa Pilatos. Dat stadspaleis lag niet zo ver van ons hotel, we konden er gewoon naartoe wandelen.
Op een mooie herfstdag besloot ik om samen met mijn mama eens poolshoogte te gaan nemen in de vernieuwde tuin van het Rubenshuis.
Als ik een paar dagen - in mijn uppie - naar de Franse hoofdstad trek, dan check ik altijd eens wat er in de meest courante musea te zien valt. Ik wil niet elke dag in een museum hangen omdat ik daar dan na een paar dagen niet genoeg meer van opneem, dus probeer ik mijn museumbezoekjes te beperken. Toen ik in oktober in Parijs was, wilde ik max 2 musea doen. Maar dat is niet gelukt: het zijn - en zelfs ongepland - 4 tentoonstellingen in 3 musea geworden op 3 dagen.
Toch wel tof zenne, zo'n lief dat op voorhand al goed uitzoekt wat we kunnen doen op de plek van onze bestemming. Hij ontdekte bijvoorbeeld de ietwat verborgen en moeilijk te vinden schat waarover ik vandaag ga vertellen.
Terwijl ik dit schrijf is mijn zomervakantie van 5 weken alweer voorbij. En ik had weer last van een vervelend verschijnsel: vanaf halverwege mijn vakantie ongeveer begon het alweer : 'oh nee! Ik zit al in de helft! Het is alweer bijna gedaan!'. Dit soort van gedachten poppen dan zeer vaak op in mijn hoofd en maken dat ik niet meer helemaal ontspannen kan genieten van de vele vrije dagen die nog volgen vooraleer de vakantie echt voorbij is. Herkenbaar?
Ik had overigens deze keer geen last van het verschijnsel dat in het verleden ook wel eens mijn vakantieplezier een ietsepietsie vergalde: het overvol proppen van mijn vakantie met vanalles wat ik wilde doen waardoor ik zo'n volle agenda heb dat ik niet meer kan ontspannen en bovendien ook nog eens ambetant ben omdat er nog een hoop andere dingen zijn die ik wilde doen die er niet meer bij kunnen. Herkenbaar?
Ik zat lekker in de zetel met mijn laptop op schoot (dat ding heet niet voor niks een 'lap'top) toen ik ineens een luide ' Pok!' hoorde.
 |
| Wat een prachtige hertshoorn hé! |
Tegenwoordig zoek ik altijd uit of er ook een botanische tuin is in de plek waar we naartoe reizen, want ik vind dat vaak erg mooie en boeiende plekken om te bezoeken. Als er ook een kas is, is dat een extra troef.
Den truuk die ik toepaste om te besluiten om naar Metz te gaan of die ons tot in het natuurreservaat Haff Reimech in Luxemburg leidde, paste ik ook toe toen ik in Parijs naar het Musée Albert Khan ging: ik opende Google Maps om eens te kijken of er daar nog interessante dingen in de buurt waren.
"Ge moet zeker naar de koude kassen gaan" kreeg ik als advies van mijn vader toen hij hoorde dat we naar Lissabon gingen. Dus luisterde ik braaf naar mijn papa en deed ik dat.
