3 weken vakantie en mijn keuze om deze keer gewoon thuis te gaan noopte me tot het zoeken van plezante uitjes in eigen land. Ik wilde met mijn mama bijvoorbeeld eens over en weer naar Brussel om daar de 1 of andere tentoonstelling te gaan bekijken, maar zij had ergens iets opgevangen over een poppentheater in de buurt van de Grote Markt en wilde graag daar naartoe.
Na een dagje Brussel met mama alwaar we ons kunstminnend oog trakteerden op veel moois in het Museum voor Schone Kunsten, besloot ik al dat ik snel nog eens terug zou komen. We hadden nog niet alles gezien in het museum en in hetzelfde gebouw is ook een ander museum gevestigd dat ik eens wilde bezoeken: het Magrittemuseum.
 |
| uitsnede uit Portret van een onbekend kind met vogel en kersen - Paulus Moreelse |
Een paar weken zomervakantie thuis gaf me de kans om nog eens wat uitstapjes te maken in eigen land. Ik wilde graag eens wat musea bezoeken die ik nog niet of al lang geleden gezien had.
 |
| John Mensah door Kehinde Wiley |
Een lang weekend én niet op reis. Dat was effe geleden. En gaf me de tijd om nog eens een uitstapje te maken met mama.
De website van de museumpas bracht me op een druilerige vrijdagmiddag naar Sint-Gillis in Brussel. Daar staat namelijk het huis waar meneer Horta woonde ,en zijn prachtige architecturale pareltjes uit zijn pen liet stromen. En dat wilde ik graag eens zien.
Eerlijk is eerlijk: uit mezelf zou ik niet naar deze tentoonstelling zijn gegaan: er zijn zoveel musea en zoveel mooie dingen te zien en dus moet ik kiezen ik wat wel en wat niet ga bekijken.
Vivian Maier heeft me door haar levensloop en haar manier van fotograferen altijd gefascineerd. Het is zo'n wonderlijk verhaal: een op het eerste zicht wat onbeduidende nanny maakt heel haar leven lang foto's, doet zelfs de moeite niet om ze af te drukken en na haar overlijden vindt iemand de filmrolletjes, besluit ze af te drukken en ontdekt het uitzonderlijke talent van een total onbekende en reeds overleden fotografe.
Na weken uit de natuur te blijven om de pollen te vermijden had ik er ergens begin juli genoeg van en gelukkig bleek mijn lief ook nood te hebben aan een bosbad.
Toen mijn liefste lief jarig was (op een zonnige zondag ergens in april) , belde hij me uit mijn bed en maande me aan om als de wiedeweerga op te staan en me klaar te maken, want hij kwam me oppikken om te gaan wandelen.
Het zonnetje scheen na een aantal zeer sombere wintermaanden eindelijk nog eens, dus besloten ik en mijn lief nog eens een stapje in de natuur te zetten.
Uiteraard moest ik gaan kijken naar de tentoonstelling met nieuwe werken van Rinus Van De Velde in Bozar in Brussel. Want sinds hij mijn broer als muze en model gebruikte voor een reusachtig schilderij ben ik natuurlijk fan. Hoe zoudt ge zelf zijn!
