Toen we afgelopen lente nog eens naar Nice vlogen, stond een nieuw bezoekje aan deze villa en vooral aan zijn prachtige tuinen evident op ons te-doen-lijstje.
Toen we afgelopen lente nog eens naar Nice vlogen, stond een nieuw bezoekje aan deze villa en vooral aan zijn prachtige tuinen evident op ons te-doen-lijstje.
De aandachtige lezer zal zeker al gemerkt hebben dat ondergetekende graag mooie tuinen bezoekt. Dat is niet altijd zo geweest. Als jong meisje was ik een stadsmus, natuur vond ik saai en kon me gestolen worden. Ik hou ook nog altijd van steden, liefst van zeer grote. Maar ge moet gelukkig niet kiezen en ik kan dus ook met volle teugen genieten van mooi groen.
Als je een reiziger bent die het liefst naar Zuiderse landen trekt in het heetst van de zomer, ga je wellicht wat verbaasd zijn om foto's te zien van een park in Spanje vol groene natuur. Want dan ken je vooral de natuur die door de verzengende hoogzomerzon dor en geel is geworden. Maar op andere momenten in het jaar zijn zuiderse landen verrassend uitbundig groen.
Ondertussen ligt het gelukkig al vele weken achter ons, maar wat een grauwe grijze deprimerende winter hebben we achter de rug zeg! Ik probeer me daar niet te hard door te laten beïnvloeden, maar dit jaar was de grauwheid zo hardnekkig dat het erg moeilijk werd om het te negeren.
Ik wist geeneens dat er een fort Liefkenshoek bestond. Ik associeer Liefkenshoek altijd met de tunnel. Maar mijn lief wist dat wel. Hij wilde dat wel eens zien en deed onlangs een poging om er naartoe te rijden, reed toen verkeerd en kwam totaal ergens anders uit.
Toch wel tof zenne, zo'n lief dat op voorhand al goed uitzoekt wat we kunnen doen op de plek van onze bestemming. Hij ontdekte bijvoorbeeld de ietwat verborgen en moeilijk te vinden schat waarover ik vandaag ga vertellen.
Ik vond het erg opvallend hoe groen en fleurig de stad Metz was afgelopen zomer. Hartje zomer - we waren er in augustus - maar toch spatten de felgekleurde bloemkopjes en de groene bladeren van de bomen ons in het gezichtsveld.
Den truuk die ik toepaste om te besluiten om naar Metz te gaan of die ons tot in het natuurreservaat Haff Reimech in Luxemburg leidde, paste ik ook toe toen ik in Parijs naar het Musée Albert Khan ging: ik opende Google Maps om eens te kijken of er daar nog interessante dingen in de buurt waren.
Tip: Google Maps kan een goed instrument zijn om bestemmingen te vinden voor uitstapjes. Toen ik met mijn lief in Luxemburg was afgelopen lente zijn we via Google Maps op de plek terecht gekomen waar ik vandaag iets ga over vertellen.
Mijn broer en zijn lief (wiens appartement ik altijd mag gebruiken als ik naar Parijs ga, zij woont daar namelijk) moesten eens smakelijk lachen toen ik vertelde dat ik touche had toen ik na mijn museumbezoek nog een wandelingske maakte in Bois De Boulogne.
Ik zal al maar alvast beginnen met de waarschuwing dat de foto's in het blogartikel van vandaag niet om over naar huis te schrijven zijn. Foto's maken van vissen in een aquarium vind ik bijzonder moeilijk, en dat was deze keer niet anders. Spijtig wel, want ik zag er zoveel mooie dingen! Maar ik krijg dat niet op de gevoelige plaat vastgelegd.
Ik bracht mijn kinderjaren door in de Kempen, ergens tussen Lier en Herentals. Maar ik kom daar al jaren niet meer, uitgezonderd in Lier zelf waar ik een kluitje schoolvriendinnen heb wonen waar ik regelmatig mee afspreek (en dat is altijd héél plezant!).
Mensen die me een beetje kennen, weten dat ik hou van een goeie geut nostalgie. Geen nostalgie als in 'vroeger was alles beter', maar wel nostalgie waarbij terugkijken naar het verleden opnieuw genieten is, met daarbij al genietend van het heden nieuwe herinneringen makend voor in de toekomst.