Normandië: De tuinen van Etretat

Normaal zou ik op het moment van dit schrijven - zijnde vorige week voor u lezer - ergens in Bretagne aan het rondzwerven zijn. Maar toen mijn vader ziek bleek te zijn en het harde verdict kreeg dat hij niet lang meer zou leven, annuleerde ik dit tripje. Het harde verdict bleek in realiteit sneller te zijn dan voorspeld, waardoor hij al 2,5 week later overleed ipv de voorspelde 2 maanden. 

En eigenlijk doet deze uitleg niet echt terzake wat dit blogartikel betreft, ware het niet dat ik rond dezelfde tijd vorig jaar ook de grens met Frankrijk over trok, toen naar Normandië. Dat is de reden - en dat samen met het gegeven dat het overlijden van mijn vader nog erg op de voorgrond staat in mijn gevoelsleven en er dus niet veel nodig is om me er over te laten vertellen -  dat ik het schrijven van dit blogartikel daar toch mee associeer.

Bon, eerste stop in onze (want ik was op stap met mijn lief) vakantie in Normandië was het plaatsje Etretat, vooral gekend voor zijn krijtrotsen.
Die rotsen heb ik echter maar in een flits gezien, onze belangrijkste bestemmingen in Etretat waren namelijk een plek om te lunchen met Normandische zoute pannenkoeken (die me echt echt niet bekwamen, veel te zwaar en vettig zo bleek) en tuinen met kunstwerken.

Een combinatie van tuinen met kunstwerken is iets waar ik altijd wel voor te porren ben, dus ik vond dit een goede start van ons reisje.

De tuinen in kwestie liggen op de flank van een klif met zicht op de zee en de krijtrotsen onderaan. En ze werden al begin 20ste eeuw aangeplant, geïnspireerd door de kunst van Monet die vaak in Etretat kwam.

Vele vele jaren werden de tuinen echter verwaarloost maar in 2017 werden ze na grondig opknapwerk opnieuw geopend in een modernere versie.

De tuinen - er blijken er verschillende te zijn, elk met zijn eigen thema -  zijn allemaal samen niet zo groot. Het belangrijkste kenmerk van het tuinonderdeel bestond uit gevormsnoeide struiken. Heel strak en netjes, met weinig ruimte voor natuurlijke chaos en weelderigheid.
Het gevormsnoeide groen diende vervolgens als decor voor verschillende kunstwerken.

De meest in de aandacht lopende kunstwerken, waren de enorme gezichten in een bed van groen. Er stonden er verschillende verspreid in het park en je kon er langs lopen via smalle paden tussen de gevormsnoeide struiken.

De strakke vormen en de ambientmuziek op de achtergrond zouden normaal gesproken de bezoeker in een zenachtige gemoedstoestand moeten brengen bedacht ik me, maar bij mij lukte dat niet zo goed. Er stond namelijk een sterke wind die alle takken deed dansen en die de zoete klanken op de achtergrond overstemden met geraas. Ik werd er op die moment erg onrustig van, de tuin had daardoor op mij niet het bedoelde effect.

Maar we wandelden nieuwsgierig de paden verder door. We kwamen nog loerende hartjes tegen en in de wind zwaaiende pendels hoog in de bomen. En hier en daar konden we een blik werpen op de krijtrotsen, vooral de olifantenslurf was duidelijk zichtbaar.

De tuinen - zelfs al worden ze in het meervoud benoemd - bleken niet zo groot dus we waren snel uitgewandeld. Waarna we nog even het dorp doorwandelden om vervolgens met de auto richting ons hotel te rijden. 

De tuinen raakten me niet echt, ik vond ze te strak en te kunstmatig.  Ik prefereer levendigere chaotischere en vooral natuurlijkere tuinen. Maar ik vond het ook geen tijdverspilling om ze te hebben bezocht. ben je in de buurt en heb je een half uurtje over? Dan is het zeker een goed idee om er even binnen te springen.

Meer informatie over deze tuinen vind je op hun website.

We bezochten deze tuinen op 28 mei 2025.
Meer uitstapjes en reisjes naar Frankrijk op deze pagina of via deze tag ...