Bozar moet, net als een hoop andere organisaties en musea uit de culturele sector nog maar eens extra de broekriem aanspannen. En dat is om verschillende redenen - ik heb echter geen zin om vandaag een opinie te schrijven over het afbraakbeleid van onze regering die liever de verzorgingsstaat en ons patrimonium afbouwt dan geld te halen op plekken waar het zit of subsidies te schrappen op plekken waar ze eigenlijk niet nodig zijn (en meer woorden maak ik er momenteel niet aan vuil) - echt zeer treurig.
Bozar is 1 van de musea in België die ik al het vaakst bezocht, ze hebben meestal erg toffe tentoonstellingen. Momenteel lopen er 2 die een bezoekje waard zijn. Van de 2de - William Kentridge - vermoed ik dat momenteel nog maar alleen want ik heb ze op moment van dit schrijven zelf nog niet bezocht.
Maar ik mocht er al een glimp van opvangen en dat zag er alvast zeer veelbelovend uit.
De tentoonstelling die ik wel al bezocht, is die met werken van Jean Brusselmans. Ik nam mijn meest geliefde museummaatje bij de arm - zijnde mijn mama - en samen treinden we richting hoofdstad.
Ik las op 1 van de infoborden dat het niet de eerste keer was dat deze kunstenaar een solotentoonstelling kreeg in Bozar. Zijn allereerste solotentoonstelling - in 1930, ik was er dus niet bij ;) - vond ook plaats in Bozar. Dat zijn zo van die details waar ik blij van word.
1 van de eerste werken van hem die ik zag hangen, was deze hierboven. En ik was op slag onder de indruk van zijn techniek. Gebruikmakend van penseelstreepjes slaagt hij er in tot dit werk te komen. Dat is toch wonderlijk goed, niet?
Ik sta altijd versteld van de kunde van echt grote kunstenaars. Elk streepje verf dat ze aanbrengen staat precies op de plek waar het hoort, het hele schilderij klopt. Als je zoals ik - ongeschoold maar wel enthousiast - ook al eens probeert om iets op papier te krijgen, dan weet je hoe ongelooflijk speciaal dat is. Tenzij je zelf natuurlijk ook begenadigd bent met een grote techniekbeheersing en een karrenvracht vol talent, want dan gebeurt dat bij jou als vanzelf denk ik. Bij mij dus niet :).
In zijn werken die allerlei verschillende thema's bevatten, valt het me op dat het altijd om gewone dingen gaat. Er zijn portretten, maar van mensen in zijn omgeving, niet van sjieke en belangrijke personen uit die tijd. Hij maakte stillevens met alledaagse voorwerpen, schilderde zijn eigen interieur en zijn eigen gewone omgeving.
Het is aan zijn schilderijen goed te zien dat hij een tijdsgenoot was van Rik Wouters en deze kunstenaar goed kende. Zijn vrouw is, net als Nel bij Rik Wouters, zeer vaak zijn muze.
Ik val voor grote imposante werken en ook in deze tentoonstelling hangen er zo'n 2. Ikke blij!
Op het einde van zijn leven deden zijn kleurrijke werken me wat denken aan die van Ensor, hij bleek voor die werken oa geïnspireerd door de kunst van Bosch.
Dit werk zag ik ooit eens eerder, ik weet alleen niet meer waar ... . (Gevonden!)
Dit schilderij had een wat mysterieuze titel: zelfportret met slaaf. Slaaf? In die tijd? En waar staat die dan? Blijkt dat de buste in het schilderij een buste is van een slaaf, gemaakt door Michelangelo. Mysterie verklaard ;).
Soit, je kan deze tentoonstelling nog bezoeken tot 31 januari 2027. Met de museumpas betaal je daarvoor 2 euro. Vroeger was het dan gratis, maar met al die besparingen moet het geld ergens van komen natuurlijk. Je vindt alle info op deze website ...
Meer kunst via deze tag ...
Meer Brussel op deze pagina ...


















hf.jpg)





















Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Kan je niet reageren?
Probeer het anoniem en zet je naam in je reactie.
Lukt het nog niet? Mail me!
If you are unable to comment? Try to react anonymous and include your name in your comment.
Still not working? Contact me!
bollekes.met.gaatjes.en.koordjes(at)gmail.com