Van mijn eerste kennismaking met Venetië werd ik niet zo blij: ik vond het er veel te druk en lawaaierig en na ons bezoek aan de San Marcobasiliek was ik nog minder enthousiast.
Maar dat bleek gelukkig niet elke dag zo te zijn. Zo was ons bezoek aan het dogepaleis - in tegenstelling tot dat aan de San Marcobasiliek - wél aangenaam.
En die sfeer bleef die dag nog wat hangen - tot ik de weg zoekend op Google Maps een afstapje niet zag en recht voorover viel met zo'n hevigheid dat mijn rugzakje tot over mijn hoofd vloog.
Tot mijn verbazing - want het was echt een zware klap - was ik fysiek helemaal in orde, al kreeg ik daarna wel barstende hoofdpijn van de ambetantigheid en de drukte.
Maar tot die moment was alles dus goed.
Mijn lief - hij bereidt onze reisjes altijd goed voor, chansaard ikke hé! - had een lekkere pizzeria uitgezocht in wat een zeer toffe buurt van Venetië bleek te zijn.
Om er te geraken moesten we een hoop smalle kronkelstraatjes door. Ik vind dat geweldig: het leek wel een doolhof met een verrassing achter elke hoek. Ik zou met plezier een flinke tijd in zo'n doolhof rondlopen, maar ik ontdekte terwijl we dat deden dat niet iedereen dat even plezant vindt (maw: mijn lief vindt zo'n straatjes heel vervelend).
Vroeger zou ik me daar heel anders bij gevoeld hebben. Ik weet dat we allemaal graag kappen op de digitale wereld. Maar soms vergeten we toch een beetje dat die ook zeer veel goeds heeft gebracht.
Ik zou willen dat ik anders was en de wereld als een groot avontuur tegemoet zou treden, maar dat is nu eenmaal niet het geval.
Sinds Google Maps de wereld ontsloten heeft, heb ik die onrust om verloren te lopen eigenlijk nog maar zelden. Mijn wereld is dus veel groter geworden en daar ben ik niet rouwig om.
Soit, terug naar de kleine straatjes in Venetië.
Het restaurant dat we zochten bleek in een brede rustige straat te liggen, in een wijk waarvan ik de indruk kreeg dat daar nog 'gewone' mensen woonden en niet de rijken mensen die van over heel de wereld in de drukkere buurten vele panden opkochten.
Ik heb geen idee wat maakt dat ik - en ik weet ondertussen dat ik niet de enige ben - zo blij word van wapperend wasgoed.
Ook in mijn eigen tuintje vind ik dat altijd een vrolijk zicht. De eerste lentedag waarop mijn was terug buiten kan drogen is een klein feestje voor mij. Dat komt natuurlijk ook omdat ik het niet plezant vind - ik heb geen droogkas en ja, daar valt makkelijk mee te leven - dat in de wintermaanden mijn huis vaak dagenlang vol drogende was staat. Maar in de zomer is dat soms zelfs op een uurtje droog als ik hem aan de draad in de tuin hang.
Helaas heb ik dat bij ons nog nooit gezien. En ik woon zelf niet in een straat waarin ik dat zelf zou kunnen doen. Hoe zou het komen dat wij dat niet doen?
Ik liep al kirrend van vrolijkheid door al die was door de straten, de éne na andere foto makend. Er bleef maar komen.
En het bleek niet bij wasgoed te blijven. We liepen ook nog op op een charmant kapelletje en ontdekten hier en daar nog een streepje street art.
Na de maaltijd vervolgden we onze weg via wat als een toffe boekenwinkel gekend staat. Maar ik werd er zelf gewoon ambetant - nochtans altijd te vinden voor wat rondhangen in een boekenwinkel, zelfs in een taal die ik niet machtig ben - want het was daar zo druk, maar ook zo klein, dat je alleen maar in een rij op mekaar gedrukt doorheen de winkel kon schuifelen met weinig tot geen gelegenheid om echt naar de uitgestalde waren te kijken.
En wat verderop viel ik dus op mijn smikkel en was mijn goede stemming voor die dag helemaal voorbij. Maar dit had ik toch alvast wel gehad!
Wil je er ook eens naartoe? Dit was het restaurant waar we aten en waar we dus door de straten dwaalden onder de wapperende was.
We bezochten deze straatjes op 24 april 2025.
Meer Venetië op deze pagina of via deze tag ....
Ik geniet ook van wapperende was.
BeantwoordenVerwijderen