Nostalgie: oude ambachten in het dorp van mijn kinderjaren

Een aankondiging van een tentoonstelling rond ambachten in het dorp van mijn kinderjaren triggerde mijn nostalgisch hart, dus bekeek ik de info nog eens goed, zocht ik op in Google Maps of en hoe ik er kon geraken met het openbaar vervoer en nam ik de telefoon om mijn mama mee te vragen.

En die zei ja.

Zo kwam het dat ik op een vakantiedag in juli samen met mijn mama op de bus zat richting bibliotheek van Grobbendonk voor de rondreizende tentoonstelling 'Arbeid Adelt!'.

Naast het feit dat ik graag naar musea en tentoonstellingen ga, is er nog een andere reden waarom deze tentoonstelling me zo hard aansprak: in 1976 was er namelijk een grote oude ambachtenmarkt op het centrale plein in Grobbendonk en dat herinner ik me nog goed. Mijn ouders namen daar aan deel met hun spinnewiel, ik en mijn broers kregen elk een paar à la minute op maat gemaakte houten klompen en er zat ook nog een klasgenootje van me te kantklossen.

En daar zijn foto's van....

Ik ben al een paar jaar druk in de weer met de oude foto's die mijn moeder en vooral mijn vader vroeger namen. Mama heeft heelder dozen vol negatieven die ik allemaal in scan en waarop ik vervolgens de pluisjes, stofjes en krassen digitaal verwijder. Ik weet dat vele mensen het charmant vinden om oude foto's vol sporen van de tand des tijds te zien staan, maar ik vind het fijn om die foto's in hun oude glorie te herstellen. Deels ook omdat ik ooit zelf analoge zwart-witfoto's afdrukte met als leermeester iemand die me altijd onverbiddelijk terug naar de donkere kamer stuurde als hij toch nog een stofje op mijn print ontwaarde. Hij deed zijn werk goed want nu moeten die er van mij ook altijd af .

Het is heel plezant om tussen die oude negatieven te grasduinen. Sommige foto's herinner ik me nog en heb ik zelfs op papier. Maar andere zijn nooit afgedrukt geweest - vaak omdat ze helaas niet scherp waren - en zie ik voor het eerst. En soms ontdek ik dat mijn herinneringen ook vastgelegd zijn op de gevoelige plaat. Die vaststelling geeft me altijd een extra vonkje blijdschap, om zo te zien dat ik het me goed herinner en dat er bewijs van is.

Terug naar de tentoonstelling. Toen ik las dat ze doorging in de bibliotheek van Grobbendonk en ze rondreisde, besefte ik dat ik geen grote tentoonstelling moest verwachten. Mijn verwachtingen waren dus niet erg hooggespannen.

foto op de tentoonstelling: Louis Van Boeckel in zijn smidse

Maar eerlijk is eerlijk en met alle respect voor diegenen die ze samenstelde, ik vond ze zelfs met lage verwachtingen toch wat tegenvallen.

foto van de tentoonstelling

Ze was wel érg klein en van het interactieve heb ik niet veel gemerkt. Er stonden wat voorwerpen en er waren collages gemaakt met foto's en info. 
Blijkbaar is er een vast deel dat van gemeente naar gemeente verhuist en vrijwilligers maken dan een variabel deel waarin een aantal ambachten uit de respectievelijke gemeente extra aandacht kregen.

Ik had zelf de link gelegd tussen de oude ambachtenmarkt van mijn kinderjaren + Grobbendonk en meer verwacht dat het over écht oude ambachten ging. Die waren er wel, maar er was ook info over een bakker en een slager en er werden daarbij winkels in de aandacht gezet die pas na 2000 ontstonden. Dat klopte niet met wat ik verwacht had.

Ik heb de tentoonstelling natuurlijk bekeken vanuit mijn gekleurde bril en mijn eigen verwachtingen. Want ik denk dat het vooral voor de plaatselijke jeugd wel eens tof kan zijn om bij een bibliotheekbezoek ook effe te gaan kijken naar houten klompen en een zeer ouderwetse fiets. Voor hen is dit wél een tof initiatief.

We waren - dat zal je niet verbazen beste lezer - zeer snel weer weg uit de tentoonstelling. We sprongen nog even de kerk binnen waar ik mijn eerste communie deed, gingen nog eens kijken naar de gevel van het zalige huis waar we toen woonden en toen wilden we iets gaan drinken.

Maar wij zijn verwende stadsmensen die op elke straathoek wel iets te doen vinden. En dus waren we zeer verbaasd vast te stellen dat in de zeer onmiddellijke omgeving van het dorpsplein geen enkele horecagelegenheid open was. (Wat verderop wel, maar mijn moeder wilde niet tot daar wandelen want ze vond het te ver.)

Dus pakten we maar gewoon de bus terug naar de koekenstad en deden we daar nog een deugddoend terrasje.

ik met mijn klompen voor de pastorie 

Het was echter wel fijn om nog eens - al was het maar een blitsbezoek - even in Grobbendonk te komen. Natuurlijk is er veel veranderd. Op het Astridplein staan er nauwelijks nog huizen van toen ik er woonde, ze zijn bijna allemaal afgebroken en vervangen door moderne en lelijke (wat bouwen wij toch lelijk de laatste decennia zeg) gebouwen.

1 van de 2 voordeuren van ons oude huurhuis ... 

Maar ons huis had zelfs nog de oorspronkelijke deurbel (een mechanische trekbel!) en ik herkende nog het smal doorgangetje naast de school, het huis waar vroeger de kolenmarchant Sempels zijn waren verkocht, het cafeetje over ons dat helaas gesloten was (den Araab, die naam draagt het al vele decennia want zo heette het toen ook), de supermarkt die vroeger den UNIC was. En dat was dus even fijn... .

papa

Wat de foto's betreft: de zwart-witfoto's in dit artikel werden allemaal in de jaren 70 door mijn vader of mijn moeder gemaakt. Ik voelde wat schroom om ze hier te plaatsen omdat ik het vermijd om foto's van mensen te publiceren want die hebben daar natuurlijk geen toestemming voor gegeven. Maar ik doe het toch maar want ze zijn een te schoon tijdsdocument om het niet te doen...

Meer nostalgie via deze tag...
Meer uitjes op deze pagina ...