Normandië: Beuvron-en-Auge

Beuvron-en-Auge is - zo wordt algemeen geaccepteerd, het werd zelfs als lid aanvaard van de organisatie "Les Plus Beaux Villages de France" - 1 van de mooiste dorpjes van Frankrijk. Maar daar hebben ze wel moeite voor moeten doen. En toen wij in mei van vorig jaar in Normandië waren, wilden we dat natuurlijk wel eens met onze eigen ogen zien.

Bij aankomst vonden we een parking die voor de helft was ingenomen door verschillende versies van dezelfde oldtimer. Wat later waren die alweer weg dus die waren wellicht een toerken door de streek aan het doen. 

Het dorp zelf is niet groot. Het heeft een marktplein met een markthal en daarrond liggen wat straatjes vol oude maar in zeer goede staat verkerende huisjes.

Vlakbij het marktplein is er een binnenplaats omgeven door allerlei handwerkateliers- en winkels. 

Dat dit dorpje aanzien wordt als 1 van de mooiste van het land is zeker terecht. Het blaakt van authenticiteit en is duidelijk goed onderhouden. Nochtans stond het dorp er vele decennia geleden niet goed voor.

In de jaren 70 was het vervallen en leek het verloren. Tot een enthousiaste van aanpakken wetende burgemeester besloot daar verandering in te brengen. Het dorp en zijn huizen werden opgeknapt en er kwamen een hoop regels waar de bewoners en huiseigenaren zich aan dienen te houden. Zo zijn er strikte regels wat er mag op vlak van architectuur: het authentiek karakter van het dorp moet bewaard blijven dus hier geen lelijke 21ste -eeuwse veranda's, moderne voordeuren en automatische rolluiken. Je doet hier niet met je huis wat je wil en dat klinkt voor sommige mensen wellicht als onrechtvaardige bemoeienis, maar het maakt wel dat dit dorp zijn schoonheid heeft bewaard. En dat kan niet als mensen zomaar hun zin mogen doen. 
Ik vind dat overigens wel fijn. Toen ik een tijdje geleden nog eens in het dorp van mijn jeugd kwam, was ik onaangenaam verrast om vast te stellen dat zowat alle gebouwen uit mijn kindertijd op het centrale plein, buiten de kerk dan, gesloopt waren en vervangen door hedendaagse lelijke zielloze blokken. Wat niet wil zeggen dat ik moderne architectuur wil bannen. Integendeel zelfs. Ik vind dat er op dat vlak meer zou mogelijk moeten zijn dan wat nu mag, het mag wat fantasierijker en experimenteler van mij. Maar alles heeft zijn plek, en daar mag wat mij betreft wat beter op toegezien worden. 

Nog een regel die in dit dorp wordt toegepast en die ik erg toejuich is dat er geen ketens in ondergebracht mogen worden. Geen Starbucks en Carrefour dus. Maar wel schattige winkeltjes vol ambachtelijk gemaakte producten en brocante spullen.  Je kan er hier en daar ook allerlei workshops volgen als je daar zin in hebt.

We slenterden wat rond door de straatjes en ik werd erg blij van de vogelnestjes die ik ontdekte onder de dakgoot van 1 van de gebouwen op het marktplein. Ik dacht dat het nestjes van zwaluwen waren, maar de foto's die ik er van maakte ( maar die niet van al te beste kwaliteit zijn) leerden me dat het om mussennestjes ging. Zo schattig! Ik zou best wel wat van die nestjes boven mijn raam willen, maar ik woon op een gelijkvloers van een 4-verdiepingen tellende - overigens ook zeer lelijke en zielloze flat (van buiten toch, ik heb het binnenin  - hoop ik toch - best gezellig gemaakt.) - dus dat zal niet snel gebeuren denk ik.

De strenge regels die hier ingevoerd zijn hebben dit dorpje niet alleen gered, maar het prominent op de kaart gezet en vandaag is het levendiger dan ooit lijkt me. Want er liep best wel wat volk rond. Operatie geslaagd dus. 

Maar wat vinden jullie daar nu van? Is dat goed beleid geweest of moeten mensen toch hun goesting kunnen doen?

Wij bezochten dit dorpje op 31 mei 2025.
Meer blogartikelen over deze streek via deze tag of op deze pagina...