Normandië: de dag dat we het kerkje van Sainte-Mére-Eglise bezochten

En nu verwachten jullie voorzekers allemaal een blogartikel over een kerk . Maar nee dus, want ik laat dat kerkje voor een andere keer. Ik wist alleen niet goed welke titel ik deze terugblik naar 30 mei 2025 moest geven. Het is dus deze geworden.

We waren eind mei 2025 voor enkele dagen in Normandië en vrijdag 30 mei begonnen we effectief met een bezoek aan een klein kerkje. Maar dat was nog maar het begin van de dag. We deden nog veel meer namelijk.

Het is onmogelijk om naar de Normandische kust te trekken zonder geconfronteerd te worden met overblijfselen en herdenkingstekens van WOII.
Ik leerde - net zoals hopelijk iedereen die dit leest - op school over deze vreselijke oorlog en ik was er lang van overtuigd dat mensen menselijker en vredelievender waren geworden en zoiets zich vandaag in onze contreien niet meer zou kunnen herhalen.

Andrew Jackson Higgins

Ondertussen ben ik ervan overtuigd dat dat niet waar is. Ik zie vandaag zeer veel voorbeelden die het tegendeel bewijzen. Helaas ... . Ik vind het angstige tijden ... . 

Normandië is de plek waar de bevrijding van Europa uit de klauwen van het fascistische Duitsland begon. De geallieerden arriveerden er vanop zee op het vastenland en daar zie je overal gedenktekens van. Er vielen helaas zeer zeer veel doden onder de soldaten. Maar het was wel het begin van de weg naar vrede in deze oorlog, en die dag staat voor altijd gekend als D-day. 
Ik ben geen geschiedkundige en ik ga er dus verder niet te veel over vertellen want ik ben wat beducht voor het uitslaan van flaters, er zijn betere bronnen dan ik als je er meer over wil weten.

Maar ik kan wel vertellen over die vrijdag in mei 2025 dat ik er eventjes rondliep op en rond de stranden waar de soldaten aanmeerden. 

Na het bezoek aan het kerkje, reden we door naar de kust waar we ergens lekker aten en vervolgens het strand opzochten. De kustlijn bleek er bezaaid met beelden die toonden wat er daar zich had afgespeeld.

Er staan verder ook restanten van tanks, bunkers en andere oorlogsmaterieel. Van sfeer staat dat in schril contrast met de vakantievreugde op de stranden, en de fleurige sfeer van de natuur rondom rond.

Bij een herdenkingsbeeld stootten we op een erg ontroerend tafereel: een groep mensen - wellicht nazaten van mensen die hier sneuvelden - legden kransen neer ten ere van hun voorouders. Ook weer een groot contrast met de spelende kinderen een paar meter verder op het strand. Het tafereel pakte me zodanig dat ik er zelf een krop van in de keel kreeg.

Na een korte strandwandeling sprongen we in de auto want we zouden het bezoekerscentrum van het Amerikaans kerkhof gaan bezoeken. Maar dat liep met een sisser af. Om daar te geraken moest je via smalle wegeltjes rijden en toen we er bijna waren, botsten we op een gigantische hardnekkige file. Heel vreemd vond ik dat, zo'n file in the middle of nowhere tussen de bossen en de velden. De parkings van het bezoekerscentrum stonden propvol en doordat het wegeltje zo smal was, was het een heel gedoe om op en af die parkings te geraken. En tegen dat we eindelijk een parkeerplekje hadden veroverd was het bezoekerscentrum gesloten.... .  

de file

Weer wegrijden zagen we niet zitten want het verkeer stond daar nog altijd potvast. Dus wandelden we voor de 2de keer die dag richting strand waar ik wat bekwam van die file in de hitte - het was namelijk erg warm - in een auto met een slechte airco en waar we nog ergens een plekje vonden waar we iets konden drinken. Toen de file opgelost was reden we verder richting hotel, waar we pas rond een uur of 9, na nog hier en daar onderweg te zijn gestopt aan een gedenkteken, terug aankwamen.

Bij deze weten jullie allemaal wat ik en mijn lief deden op 30 mei 2025 ;) . 

Meer Normandië via deze tag of op deze pagina ... .