Parijs: plaatjes uit Montmartre

De laatste weken waren heftig, zowel emotioneel als op vlak van geregel allerhande. En dat zal, nu mijn vader overleden is, ook nog effe voortduren. Maar ik heb nu toch terug een klein beetje ruimte in mijn hoofd en in mijn agenda om nog eens wat aan mijn blog te sleutelen. 

Normaal heb ik bijdrages klaarstaan voor een maand , maar nu slechts voor een halve week. En toen ik tussen mijn concepten een reeks foto's tegenkwam met als tittel 'allerlei Montmartre', besloot ik daar alvast een blogartikeltje mee te vullen want er bleken daar een paar toffe foto's tussen te zitten. Ze dateren van 2024 maar ik weet niet meer juist van welke maand. 

Bon, en net toen heel mijn tekst klaar was, belde de pakjesbezorger en heb ik door recht te springen heel mijn tekst verwijderd ... Dan maar opnieuw...

Waaronder eentje die zowat elke toerist maakt op die plek: die van het scheef huis aan de Sacré Coeur. Dat huis is natuurlijk niet echt scheef, en ik vind het eerlijk gezegd ook recht best een fotogeniek gebouw. 1 van mijn meest favoriete foto's die ik ooit nam in Parijs, was ook van dit gebouw. Kijk maar ... . Ik maakte hem in 2018 en ik herinner me die wandeling van toen nog zeer goed.

Ik passeerde in 2024 ook voor het eerst een hondenweide in Parijs. Ik heb er verder nog nergens eentje gezien in de lichtstad. En deze was volgens mij spiksplinternieuw want ik was daar al vaak gepasseerd en had dat nog nooit eerder gezien... . 

Er zijn veel honden in Parijs. En een fenomeen dat ik nog maar alleen daar zag, is dat de trottoirs er dooraderd zijn met stroompjes hondenplas. Overal zie je die streepjes urine lopen. Vies eigenlijk.
Bij ons gebeurt dat eerder in groene plekken (zoals mijn voortuintje. Echt! En als ik er wat van zeg, word ik ofwel uitgelachen, ofwel uitgemaakt.) Dat valt minder op maar is even vies en maakt vaak de beplanting kapot of moeilijk. Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom men honden niet aanleert om gewoon in de goot te gaan. Dan heeft niemand er last van. Heeft iemand daar een verklaring voor?

In Montmartre ben je nooit alleen. Overal zie je toeristen. Maar bon, ik ben er zelf eentje, dus ik kan daar niet over klagen ...

Aan de wijngaard te zien was het nog prille lente want de wijnstokken zijn nog niet erg groen. Elke nazomer, ik geloof in oktober, zijn er op deze plek oogstfeesten. 

Ik hou erg van de Hausmannarchitectuur. Maar er staan in Parijs natuurlijk nog andere gebouwen. Zo liep ik op dit oudje, wellicht een pak ouder dan de Hausmanngebouwen... . 

Ik ben benieuwd wanneer ik er nog eens kan ronddwalen. Het is nu al meer dan een jaar geleden dat ik in Parijs was. En het wordt wat lastiger om weg te gaan omdat ik nu de kater van mijn vader en zijn vrouw in huis heb gehaald. Een lieve grote (bijna 6 kilo) ietwat te zware luie kat die niet luistert naar de naam Lowie. En ik moet daar een oplossing voor vinden als ik weg ben hé ... . 

Soit, bij deze is de kop er af en mijn eerste, mijn 2de (na het artikel over het overlijden van mijn vader) blogartikel dat ik schreef in een wereld zonder mijn vader een feit. En dat ging vlot. Ik denk dat ik er gewoon nog eentje schrijf... .

Meer Parijs op deze pagina ... .