Moois van ' M(i)e': Italië: een blitsbezoek aan Milaan

woensdag 21 januari 2026

Italië: een blitsbezoek aan Milaan

Ons eerste reisje naar Venetië vorig jaar was geen onverdeeld succes. Ik heb er mooie dingen gezien maar ik vond het veel te druk en genoot er minder van dan ik had gewild. En de laatste dag had ik er echt schoon genoeg van. Ik was overprikkeld en mijn lijf protesteerde luid.

Er stond voor die dag een bezoek aan het Guggenheim op de planning. Maar we moesten daarvoor - dat wisten we ondertussen uit ondervinding - als een gek de stad doorhollen om zo vroeg mogelijk aan de deur te staan. Dat van dat hollen wisten we ondertussen omdat de waterbus niet echt een optie was: vanaf het station raak je daar niet op wegens altijd overvol.

We hadden de avond ervoor ook ontdekt dat die dag een feestdag was in Italië (bevrijding) én in Venetië kwam daar ook nog de dag van San Marco, de patroonheilige van de stad, bij. Het zou dus pokkedruk worden in de stad.

Bovendien viel de regen met bakken uit de lucht, en dat zou volgens de weersvoorspelling de hele dag duren. Dus zei ik bij het ontwaken dat ik daar allemaal écht geen zin in had. Ik zou nog liever heel de dag in onze saaie hotelkamer gebleven zijn.

Mijn lief besloot een alternatief te zoeken, tokkelde wat op zijn smartphone en zei: "In Milaan schijnt de zon. Laat ons op de trein richting Milaan springen".

Dat klinkt evidenter dan het is, want de treinreis tussen Venetië en Milaan duurt toch al gauw - met een snelle trein - 2 uur enkele rit. Omdat we het ticket op de dag zelf kochten was het bovendien ook duur.

In eerste instantie voelde ik niet zoveel voor dat idee, maar wat me over de streep trok was raar genoeg het gegeven dat we 2 keer 2 uur op de trein zouden moeten zitten. Ik keek uit naar de rust van de treinrit. Bovendien was Venetië zelf echt geen alternatief die dag.

Tegen 11 uur kwamen we aan in Milaan (schoon station!) waarna we richting de Duomo stapten in de hoop zo wat van de stad te kunnen zien. Het Milanese weer stond in schril contrast met het weer waar we vertrokken waren, het was een heerlijk zonnige dag. Maar de weg richting de Duomo was erg saai. Ik vermoed dat omwille van de feestdag alles gesloten was want we liepen een lange brede boulevard af waar echt niks te zien was en nauwelijks mensen rondliepen.

De Duomo ligt op een groot plein en dat plein zag omwille van de festiviteiten voor de dag van de bevrijding zwart van het volk. We liepen er wat doelloos rond, zagen een paar zeer dure kledingwinkels en een mooie gaanderij, aten ergens een chocoladetaartje en wisten vervolgens niet zo goed meer wat we nog meer konden doen.

Ik had ondertussen een bericht gestuurd naar iemand die af en toe enkele maanden in Milaan werkt met de vraag naar tips. Ze raadde ons een bezoekje aan het museo del Novecento aan, dat handig aan het plein aan de Duomo gehuisvest is.

Er was wat overredingskracht nodig om mijn lief er binnen te krijgen, maar het lukte. Wat meer is: we vonden het allebei zowat het hoogtepunt van onze reis!

Vanuit het museum zagen we onder ons een massa volk toegesproken worden door belangrijke mensen die indrukwekkend klinkende speeches gaven. Maar in het museum was het zeer rustig. En we zagen er veel toffe dingen.

Het gebouw zelf was al een pareltje op zich: veel glas en een indrukwekkend grote draaitrap, lange gangen en makkelijke roltrappen. Maar ook de tentoongestelde werken konden ons bekoren.

We hadden niet erg veel tijd om er lang rond te hangen want we moesten nog terug naar het station stappen om daar onze trein op tijd te kunnen halen om vervolgens 2 uur richting hotel in Mestre te treinen. Maar dat was allemaal niet erg. Ik had die morgen helemaal niet verwacht dat ik mijn laatste dag in Italië zou doorbrengen met een heerlijk blitsbezoekje aan Milaan.

De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat het net dat museum was dat onze dag redde. Want in het centrum van Milaan was het verder door de feestdag ook veel en veel te druk om op een aangename manier de stad te kunnen verkennen.